13 dagar til jóla
*******
Í fjölskyldu einni voru tvíburastrákar sem áttu það eitt sameiginlegt að líta eins út, að öllu öðru leiti voru þeir eins og svart og hvítt. Ef öðrum fannst vera of heitt, þá fannst hinum vera of kalt. Ef annar sagði að sjónvarpið væri of hátt, þá hélt hinn því fram að það þyrfti að hækka í því. Algjörar andstæður á allan hátt, annar var bjartsýnn en hinn svartsýnn eins og nóttin.
Um jólin, einungis til þess að sjá hvað myndi gerast, ákváðu foreldrar þeirra að fylla herbergi þess svartsýni af öllum mögulegum gjöfum sem hugsast gæti á meðan þau fylltu herbergi þess bjartsýna af hrossaskít.
Á jóladag kíktu foreldrarnir inní herbergið hjá þeim svartsýna og fundu hann sitjandi á gólfinu umkringdan gjöfunum sínum, grátandi.
„Af hverju ertu að gráta?" spurði pabbi hans.
„Af því að núna verða allir vinir mín afbrýðisamir út í mig, ég á eftir að þurfa að lesa heila hrúgu af leiðbeiningabæklingum áður en ég get notað eitthvað af þessu dóti, ég á eftir að þurfa endalaust af batteríum og á endanum mun allt dótið mitt bara brotna og eyðileggjast" svaraði svartsýni tvíburinn.
Þegar foreldrarnir svo gengu fram hjá herbergi þess bjartsýna þá fundu þau hann dansandi af ánægju, rótandi til í hrossaskítnum.
„Af hverju ert þú svona ánægður?" spurði pabbi hans
Þá svaraði sá bjartsýni, „Af því að það hlýtur að vera pony-hestur hérna einhverstaðar!"
*******
Þetta er Daníel T. Daníelsson sem skrifar frá Álftanesi
Heimkoma
Þetta er sem sagt síðasta bloggið mitt héðan frá Madrid og verð ég að viðurkenna að þetta er búið að vera bara alveg ágætt. Þegar ég lít til baka þá finnst mér hálfótrúlegat að núna séu liðnar næstum 15 vikur frá því að ég fór út.
En eins og ég sagði þá er þetta blogg um heimkomu mína. Ég er sem sagt að koma heim. Fær hreinlega ekki nóg af því að segja þetta, ég er að koma heim :)
Ég er búinn að pakka öllu ofan í tösku, það var sko þrautinni þyngri og finnst mér alveg ótrúlegt að þetta hafi komist fyrir. Ef ég hefði keypt einn hlut í viðbót þá hefðu töskurnar mínar bara sprungið og öll fötin mín þeyst útum allt herbergið. En svona er maður bara nákvæmur í þessu, innst inni veit maður alveg hvað kemst fyrir í töskunni ;)
Planið á heimleiðinni er þannig að ég ætla að skella mér í sturtu núna rétt bráðum og svo fá mér smá morgunmat áður en ég held áleiðis uppá strætóstöðina á Avenida de America (Helga þú hefur nú komið þangað) þar sem að ég tek strætóinn uppá flugvöll. Þar tekur svo við þetta hefðbundna check-in, security og allt það. Á svo flug til London kl 11:35 að spænskum tíma og reikna með að lenda í London um 13:00. Þar tekur svo við nokkra klst bið á Gatwick eða til klukkan 19:00 þegar ég svo loksins fæ að stíga uppí flugvél Iceland Express sem að tekur mig heim á leið.
Heima bíður mín svo heiljarinnar móttökunefnd því að pabbi ætlar að koma að sækja mig og með honum í för verður sko eitt það fríðasta föuruneyti sem sést hefur norðan Alpafjalla. Helga og strákarnir ætla að fá að kíkja með gamla kallinum (reyndar er hann meira bara að keyra þau uppá flugvöll að ná í mig, þannig að tæknilega er það hann sem fær að fara með þeim. Ég hreinlega iða í skinninu ég er orðinn svo spenntur fyrir þessu. Ég veit ekki hvernig ég á eftir að verða seinna í dag.
En núna ætla ég að fara að ljúga þessu síðasta bloggi mínu frá Madrid og segi því bara bless bless og hlakka til að sjá ykkur öll í dag :)
Þetta er Daníel T. Daníelsson sem skrifar í síðasta sinn frá Madrid
14 dagar til jóla
*******
Í klaustri einu hátt uppí fjöllum Himalæja búa nokkrur munkar. Hjá þeim er þognin gulls í gildi og hafa þeir allir svarið eyð að enginn þeirra megi tala, fyrir utan á jólunum og þá má bara einn munkur segja eina setningu.
Ein jólin fékk Bróðir Friðrik að tala og hann sagði, „Mér finnst brúnuðu kartöflurnar sem við fáum með jólamatnum mjög góðar". Að svo búnu sest hann niður og þögnin ríkir í 365 daga.
Næstu jól er komið að Bróður Jósef og hann segir „Mér finnst brúnuðu kartöflurnar alltof mikið sykraðar, ég þoli þær ekki!"
Enn aftur tekur svo þögnin við í heilt ár. Jólin næstu fær Bróðir Páll orðið og stendur upp og segir, „Ég er búinn að fá nóg af þessu stöðuga rifrildi hérna alltaf hreint!"
*******
Samantekt - Madrid
Það er alveg við hæfi held ég að skrifa þetta blogg núna þar sem að þetta er síðasti dagurinn minn í Madrid og á morgun á þessu tíma þá verð ég kominn út á flugvöll að bíða eftir að ganga um borð í flugvélina sem tekur mig til London áður en ég held svo þaðan heim til Íslands.
Á þessum rúmu 3 mánuðum sem ég hef verið hérna í Madrid þá hefur maður lært mikið og séð ennþá meira. Ég hef t.d. lært það að ég myndi ekki deyja ef ég þyrfti að þvo þvott af mér sjálfum eða vaska upp (samt mjög þakklátur fyrir uppþvottavélina heima, nei þá á ég ekki við Helgu). Ég hef uppgötvað það að mér finnst mun skemmtilegra að deila öllu því sem ég upplifi með henni Helgu minni. Skemmtilegustu dagarnir hérna úti voru án alls vafa þeir fáu dagar sem að hún var hérna úti hjá mér. Þá var allt einhvern vegin skemmtilegra, fallegra og líflegra. Núna finnst mér stundum bara eins og þetta sé einhver grámygluleg stórborg sem að hefur engan sjarma eða karakter, en ég skrifa það samt líka bara á það að ég er farinn að sakna Íslands, Álftanessins og fjölskyldunnar.
Það hefur verið einstaklega lærdómsríkt að prufa það að búa hérna úti, ég bý að vísu að reynslunni frá því ég var í Prag. En samt sem áður þá er þetta alveg tvennt ólíkt, menningin og fólkið er algjörlega svart og hvítt í þessum tveimur löndum. Það er samt að vissuleiti gott, fyrir mig allavegana, því þetta hefur kennt mér að ég get alveg plummað mig í hvernig aðstæðum sem er, ég þarf ekkert að vera hræddur við breytingar eða eitthvað sem er mér ókunnugt. Ég þarf bara að leggja mig fram við að kynna mér aðstæður og læra að þekkja hið ókunnuga og þá er ég bara orðinn eins og heima hjá mér. Þannig er þetta nefnilega orðið hérna hjá mér úti í Madrid. Ég hef líka alveg fundið fyrir því að það er að koma stöðugt oftar fyrir mig að fólk er að koma upp að mér úti á götu og spyrja mig um leiðbeiningar eða spyrja hvað klukkan sé eða eitthvað slíkt. Sem fær mig til að halda að þetta fólk trúi því að ég sé bara innfæddur eins og þau. Efast um að þau séu bara að þessu til að hjálpa mér við að æfa spænskuna mína ;)
Svona hlutir fá mig til að finnas ég passa inní myndina hérna, ég er ekki lengur bara einhver vitlaus skiptinemi frá Íslandi, ég er orðinn að Madrileño.
En þrátt fyrir það að mér finnist ég vera farinn að eiga heima hér í Madrid þá get ég engu að síður ekki hugsað mér að vera hérna deginum lengur (eða jú kannski einn dag í viðbót, en svo er ég farinn). Því allt það sem bíður mín heima á Íslandi er eitthvað sem ég myndi ekki fórna fyrir alla Icesave reikninga í heiminum.
Það að geta vaknað með Ingu Maríu á morgnanna, sofnað við hliðina á Helgu á kvöldin, leikið við strákana á daginn þessir hlutir eru það sem að gerir lífið mitt svo dásamlegt (ég meira að segja tárast örlítið við tilhugsunina um þetta). Allir þessir hversdagslegu hlutir sem að fólk tekur yfirleitt bara sem gefnum hlut eru það sem skiptir mestu máli. Kyssa konuna sína góða nótt á kvöldin, vakna við það að dóttir þín er að pota í nefið á þér á morgnanna, spjalla við strákana þína yfir morgunverðinum meðan þú smyrð fyrir þá nesti. Þetta eru allt hlutir sem að ég hef ekki gert núna í næstum 3 mánuði og ótrúlegt en satt þá eru það svona hlutir sem að ég sakna mest af öllu.
Ég get því sagt það með hreinni samvisku að ég sakna alls þess ómerkilega sem Ísland hefur uppá að bjóða og ég hlakka alveg rosalega til að koma heim og knúsa alla þá sem mér þykir vænt um.
Þetta er Daníel T. Daníelsson sem skrifar frá Madrid
15 dagar til jóla
*******
Óli var fimm ára gamall og á öllum jólagjöfunum hans stóð „Frá Jólasveininum"
Mömmu hans fannst hann vera eitthvað niðurlútur og spurði því, „Hvað er að Óli minn?"
„Æjjj" svaraði Óli, „ég var svona eiginlega að vona að þú og pabbi mynduð kannski líka gefa mér einhverja jólagjöf"
*******
Þetta er Daníel T. Daníelsson sem skrifar frá Madrid
Sturta á morgnanna eða kvöldin
Ég fór að hugsa um þetta þegar ég sat í spænskutíma núna um daginn, ég og Jorge (sem heitir reyndar Georgio, er grískur, en spánverjarnir geta ekki sagt Georgio þá er hann alltaf kallaður Jorge) áttum að vera að ræða um hvað við gerum á hverjum degi, hluti eins og að vakna, borða morgunmat, fara í sturtu, bursta tennurnar og svona ýmislegt.
Þegar svo kom að því að ræða það hvenær við færum í sturtu þá varð Jorge nokkuð undrandi þegar ég sagði honum að ég færi í sturtu á morgnanna eftir að ég vaknaði, svona til að vera hreinn og fínn til að takas á við nyjan dag. Honum fannst þetta bara hálfsláandi því að sjálfur fer hann alltaf í sturtu seint á kvöldin, yfirleitt bara rétt áður en hann fer að sofa, kannski svona um 12-1 leitið. Fyrir því hafði hann þau rök að þá færi hann hreinn að sofa, þvægi af sér öll óhreinindi dagsins í staðinn fyrir að draga þau með sér uppí rúm.
Þetta fékk mig til þess að hugsa. Er fólk venjulega með alveg fasta tíma sem það fer í sturtu? Hvað stjórnar því að fólk fer í sturtu á morgnanna frekar en á kvöldin? Er mikið af fólki þarna úti sem verður bara hálf undrandi, eins og Jorge í þessu tilfelli, þegar það fréttir af því að það sé til fólk sem fer í sturtu á morgnanna en ekki á kvöldin?
Í raun á ég ekki til nein svör við öllum þessum spurningum en samt sem áður er gaman að velta þessu fyrir sér (eða kannski finnst mér það bara gaman á meðan aðrir eru kannski löngu hættir að lesa).
Ég get samt alveg skilið sjónarhorn hans Jorge, það meikar alveg sens að vilja ekki fara með öll óhreinindin uppí rúm eftir daginn, þannig helst rúmið lengur hreint. En á mót þá hefur mér alltaf fundist ég vera hálf óhreinn þegar ég vakna, maður er með svona svefnfýlu á sér, kannski svolítið sveittur og svona. Þess vegna hefur mér alltaf fundist betra að taka sturtuna á morgnanna frekar en á kvöldin, svo ég tali nú ekki um að mér finnst hún einmitt bara líka vekja mig á morgnanna, hressa sig örlítið við.
Þetta er nú samt væntanlega umræðuefni sem að mannkynið á eftir að velta sér uppúr löngu eftir að ég er hættur að geta sturtað mig þannig að ég skil bara við ykkur með þessu sannleikskorni.
Ducha þýðir sturta á spænskum, sem segir mér það að Dobbel Dusch sjampóið (sem er reyndar þýskt) þýðir í raun Tvöföld Sturta.
Þetta er Daníel T. Daníelsson sem skrifar frá Madrid
16 dagar til jóla
*******
Núna rétt fyrir jólin voru heiðarlegur stjórnmálamaður, örlátur lögfræðingur og jólasveinninn saman í lyftu á mjög fínu hóteli.
Rétt áður en dyrnar opnuðust þá sáu þeir allir hvar það lá 5000 kr seðill á gólfinu.
Hver tók hann upp?
Nú jólasveinninn auðvitað, hinir tveir eru ekki til ;)
*******
Þetta er Daníel T. Daníelsson sem skrifar frá Madrid
Fólk sem færir sig ekki frá
En allavegana, fólk sem að færir sig ekki frá er hugarefni sem er búið að dvelja á mér núna í nokkurn tíma eða réttara sagt frá 29. ágúst til að vera nákvæmur. Því það er akkúrat dagurinn sem að ég kom hingað til Madrid, ætli þetta tvennt sé eitthvað skillt?
Mér hefur einmitt fundist það að spánverjar, nú veit ég reyndar ekkert hvort þetta hafi allt verið spánverjar eða hvort þetta hafi verið einhverjir útlendingar sem að búa hér í Madrid en allavegana í þessari grein þá gef ég mér að þetta séu allt spánverjar, séu ekkert voðalega duglegir að færa sig þegar fólk er að reyna að komast fram hjá þeim. Þetta á það til að pirra mig alveg óskaplega mikið (þeir sem þekkja mig vita að það þarf yfirleitt frekar mikið að vera að til að ég verði eitthvað pirraður) ;) en það sem pirrar mig jafnvel enn meira er þegar að fólk tekur uppá því að stoppa bara úti á miðri götu og fara að stara útí loftið, tala í símann eða bara hvað sem er.
Hvað haldiði að myndi gerast ef fólk sem væri að keyra myndi bara gera þetta. Ég væri bara að keyra á Miklubrautinni og þá hringir síminn og ég myndi bara stoppa bílinn, ekkert leggja útí kant eða keyra bara áfram, nei bara stoppa bílinn nákvæmlega þar sem hann væri. Þetta væri bara mitt svæði og ef þú ætlar að komast fram hjá mér þá verður þú bara að gjöra svo vel að beygja fram hjá, alveg sama þó svo að þú þyrftir að fara uppá gangstétt og keyra yfir nokkra vegfarendur í leiðinni. Ég á mitt svæði og þannig er það bara.
Svona hefur mér fundist að spánverjar hugsi um sitt "personal space" það er bara þeirra svæði og þar sem að þeir standa þar hefur enginn annar rétt á að vera á þessu tiltekna augnabliki. Í þeirra huga eru þeir ekkert að valda neinum ónæði, ég á bara að vera viðbúinn því að hver sem er gæti stoppað á hvaða augnabliki sem er og það væri bara talinn hreinn og beinn dónaskapur af mér að þau færu að færa sig eitthvað frá svo að ég komist fram hjá.
Ég hef því þurft að koma mér upp betri svigtækni heldur en Alberto Tomba, því ekki eru miklar líkur á að ég geti breytt hugsunarhætti heillar þjóðar. Nema ég fari kannski að taka uppá því sem að ég hef stundum hugsað um, hvað ef ég myndi bara ganga beint á fólkið og jafnvel hrinda því í götuna. Ég veit að ef bíll myndi stoppa af engri sérstakri ástæðu á Miklubrautinni þá ætti ég hugsanlega engan valkost annan en bara keyra aftan á hann og yrði ég ansi pirraður út í þann einstkaling fyrir að hafa VALDIÐ þessu árekstri með heimsku sinni. Það sama ætti að gilda um þetta fólk sem að færir sig ekki frá (þarna erum við aftur komin inná tillitsemina) ég ætti að geta "klesst" á það og kennt því svo um að hafa stoppað svona snögglega.
Held að spánverjar þurfi að fara í smá svona tillitsemis námskeið hjá gamla manninum sem ég hitti þarna um daginn. Annað hvort það eða þá að þeir séu bara svona tregir að þeir læri ekki tillitsemi fyrr en á gamalsaldri ;)
Þetta er Daníel T. Daníelsson sem skrifar frá Madrid
17 dagar til jóla
Nokkrum dögum eftir jól, kom 8 ára sonur minn til mín og spurði, „Mamma, er jólasveinninn til í alvörunni til?"
„Hvað heldur þú?" spurði ég á móti
Hann svaraði og sagði, „Sko, Playstation tölvan sem ég fékk og gjöfin frá jólasveininum voru pakkaðar inní alveg eins pappír". Svo hugsaði hann sig um í smástund og hélt áfram, „Veistu hvað..... þú og pabbi haldið bara áfram að gefa mér gjafir og við skulum bara gleyma því að þetta samtal hafi átt sér stað!"
*******
Axlartöskur
Þetta heitir nú reyndar man-bag á ensku en það er bara svona svipað eins og að kalla þetta axlartösku á íslensku.
Ég var einmitt að ræða þetta við Helgu núna um daginn, hún var að spyrja mig að því hvort ég myndi nota axlartöskuna mína jafnmikið heima og ég hef notað hana hérna úti. Til að leyfa ykkkur hinum að vera með þá gaf Helga mér Adidas axlartösku í afmælisgjöf rétt áður en ég fór hingað út til Madrid og hef ég notað hana á nær hverjum degi hvort sem ég er að fara í skólann eða bara eitthvað út að labba og skoða mig um. Nota hana fyrir bækurnar mínar í skólann, undir myndavélina og iPodinn þegar ég er að rölta, set trefilinn og hanskana í hana þegar ég fer inní búðir. Sem sagt ég nota hana alveg töluvert.
En samt sem áður þá varð ég að svara þessari spurningu hennar Helgu á þá vegu að ég ætti ekki von á að nota hana nærri jafnmikið heima, jafnvel að ég myndi bara eiginlega hætta að nota hana. Ástæðan fyrir þessu er held ég sú að heima þá þarf ég ekkert að vera með allt þetta dót á mér af því að ég hef svolítið annað sem ég yfirleitt nota til að geyma þessa hluti og sá hlutur heitir bíll.
Heima þá þarf ég ekkert neina tösku sem ég þarf að drattast með útum allt því að ég held bara á þessu dóti útí bíl og svo geymi ég það þar, ef ég svo þarf á því að halda af því að það er kalt úti eða mér leiðist eða hvað sem er þá bara tek ég það sem ég þarf í hvert og eitt skiptið með mér í það skipti sem ég þarfnast þess.
Það munar nefnilega líka töluverðu á því að hér úti þá ferðast ég eingöngu, fótgangandi eða með almenningssamgöngum og þegar hlutunum er þannig háttað þá þarf maður oft eitthvað til að hafa ofan af fyrir sér eins og t.d. iPod til að hlusta á eða bækur til að lesa. Sökum þess að ég þarf svo oft að labba úti á milli stoppustöðva eða í skólann eða hvað sem er þá þarf ég að hafa hlý föt með mér þegar svo býr við en svo þegar ég er kominn í lestina eða inní skólastofu þá þarf ég einhvern stað til að geyma þessa hluti á á meðan ég er þar. Þá kemur axlartaskan að góðum notum.
En Helga kom samt með góðan punkt þegar við vorum að ræða þetta. Hun benti mér á að dóttir okkar væri ennþá að nota bleyju (var nú reyndar að vona að Helga yrði búin að venja hana af því áður en ég kæmi heim svo að ég slyppi við að skipta á ÖLLUM kúkableyjum sem eiga eftir að koma í ófyrirséðri framtíð) og þar sem að við erum nær alveg hætt að nota skiptitöskuna þá gæti verið fínt fyrir mig að nota þessa tösku þegar ég væri að fara eitthvað útaf heimilinu með hana Ingu Maríu litlu. Gæti haft bleyju í töskunni, kannski smá aukaföt, jafnvel eitthvað fyrir hana til að narta í og svo kannski líka einhver leikföng fyrir hana.
Það er svo sem alveg rétt hjá henni að ég gæti alveg gert þetta en þá þyrfti ég samt líka að muna að hafa varalitinn og maskarann með mér því að ég væri kona og "axlartaskan" mín væri ekki lengur "axlartaska" heldur væru hún búin að umbreytast í kvennmanns-veski.
Þetta er Daníel T. Daníelsson sem skrifar frá Madrid
e.s.
Hérna er svo næsti listi fyrir ykkur að velja út
- Dagurinn minn í dag
- Sturta á morgnanna eða kvöldin
- Gjafir handa kennurum
- Jólaskreytingar í Madrid
- Halda aftur af bloggi
- Fólk sem færir sig ekki frá
- Ferðatöskur - handfarangur
- Jólaútimarkaður í Madrid
- McDonalds